maandag 10 oktober 2011

Mediteren kun je leren

Ik ben dus best wel een druk baasje. Trappen neem ik eigenlijk altijd rennend, naar beneden dan. Treinen haal ik met gemak, maar ik vlieg wel eerst naar het station. Ik ben iemand van snel nog even dit, snel nog even dat en altijd 1001 ronddwalende gedachten in m'n hoofd. Terwijl ik weet dat dat nodeloos veel energie kost, dat ik in dezelfde tijd met minder moeite maar meer efficiëntie hetzelfde gedaan krijg. Of meer. En ik weet dat het echt veel beter is om zo nu en dan even helemaal Niks te doen, Niks te hoeven, Niks te denken. Omdat je alleen dan echt kunt luisteren naar wat er eigenlijk van binnen gebeurt.

Kijk, en dat is dus iets dat ik echt heel graag wil leren. Want daar binnen daar huist iets wat je Inspiratie zou kunnen noemen: een zacht subtiel signaal dat alleen tot je doordringt als je je er onbewust voor openstelt. En die gerichte aandacht voor je innerlijke creativiteit wordt ook wel meditatief luisteren genoemd.

Ik leerde deze manier van luisteren van Hans Kunneman in zijn boekje Vind je bron. Voor mij echt een eye-opener. Lekker praktisch, goed geschreven, met simpele maar effectieve oefeningen, die ook zijn ingesproken op cd. Hij legt heel herkenbaar uit waarom onze Westerse leefwijze ons zo snel afsnijdt van die innerlijke bron, hoe je dat kunt verschuiven en wat je onderweg tegen gaat komen. De oefeningen helpen je op die weg.

Natuurlijk zijn er heel veel meer boeken in onze collectie die je leren om te mediteren. Helaas blijft het best lastig en heb je er gewoon wat domme discipline voor nodig. Daarom ben ik ook zo blij dat er via de Libelle Academy nu een workshop Kennismaking mediteren wordt aangeboden. Op 25 oktober en 22 november in Bibliotheek Beursplein. En ja, ik heb me al ingeschreven. Niet alleen omdat ik de docente ken en weet dat ze goed is, maar ook omdat ik er als druk baasje gewoon nog niet toe ben gekomen om alles uir dit mooie boekje onder de knie te krijgen. Iemand zal me echt eerst vast moeten binden en de tijd even stil moeten zetten.

Reserveer in onze catalogus.

vrijdag 7 oktober 2011

Kate Morton (2) De vergeten tuin

Enige tijd terug schreef ik over 'Het geheim van de zusters' van Kate Morton. Het lezen van dit boek was voor mij aanleiding nogmaals iets van Morton te lezen. En ik ben niet teleurgesteld. Integendeel. Ook dit boek had me bijna vanaf het begin in z'n greep.

Net als in 'Het geheim van de zusters' speelt 'De vergeten tuin' zich af in verschillende tijden en over meerdere generaties. Dat maakt dat je soms even moet schakelen. Ook nu speelt een landgoed een belangrijke rol en zijn het de verstikkende zeden van het begin van de vorige eeuw die er toe leiden dat generaties later waarheden aan het licht komen die indertijd voor de buitenwereld werden weggemoffeld.
De grote tegenstelling tussen de upper class en het personeel op het landgoed en de slechte werk- en leef omstandigheden voor de 'gewone' mensen in de stad Londen krijgen veel aandacht.

Het is toch ook vooral de manier waarop Morton het verhaal vertelt over een klein meisje dat zonder een begeleiding, aan het begin van de twintigste eeuw, alleen op een boot de grote oversteek naar Australië maakt. Hoe komt een klein meisje daar allleen terecht? Wat was de aanleiding en wie zijn haar ouders? waarom gaat er niemand op zoek naar zo'n klein meisje waaraan je duidelijk kunt merken dat ze van goede komaf is? Bijna honderd jaar later komt de waarheid eindelijk aan het licht.

Dit boek vond ik op een afdeling waar ik eigenlijk nooit kom, bij de familie- en streekromans. Toch een eye opener.

Reserveer De vergeten tuin in onze catalogus

woensdag 5 oktober 2011

Steve Earle in Hengelo: win 2 vrijkaarten!

In april van dit jaar bracht Steve Earle een mooi album uit: 'I'll Never Get Out Of This World Alive'. Ik schreef al eens eerder over deze bijzondere artiest, en ook kwam hij al eens terecht in één van mijn jaarlijstjes. Ook dit album maakt een kans om daarin opgenomen te worden.
"Na het Grammy-winnende album "Townes", Steve’s ode aan zijn grote voorbeeld, verwijst Earle nu naar een andere muzikale held: Hank Williams. De titel is namelijk ontleend aan de allerlaatste single van Williams. Het is de voorloper op Earle’s eerste roman met dezelfde titel, over het getroubleerde leven van Doc Ebersole (persoonlijke arts en vriend van Williams). Dit is Steve’s 14e studio album, dat weer lekker rootsy klinkt en diverse muzikale invloeden laat horen. Opener "Waiting On The Sky" heeft een texmexsausje, "The Gulf Of Mexico" doet juist wat meer Iers aan. "God Is God" ligt in de John Prine-traditie en "Meet Me In The Alleyway" is bluesy en broeierig als een Tom Waits song. Op "Heaven Or Hell" is hij te horen in duet met zijn vrouw Allison Moorer maar het grootste prijsnummer op dit album is wat ons betreft de ontroerende afsluiter "This City" over New Orleans. Het heeft een prachtige blazersarrangement van Allen Toussaint." (Sandra Zuidema, LuckyDice)
Tijdens zijn vorige tour hier in Nederland was ik er helaas niet bij. Maar dat ga ik goedmaken!
Volgende week woensdag 12 oktober staat deze 'hardcore troubadour' op het podium van ons eigen Metropool hier in Hengelo.
En wat nog mooier is: daar kun jij ook bij zijn! Want Bieblog Hengelo en Metropool stellen 2 vrijkaarten ter beschikking. Maar daar moet je natuurlijk wel even iets voor doen...

Win kaarten!
We maken het niet al te moeilijk hoor. Het enige wat je hoeft te doen, is het juiste antwoord geven op onderstaande vraag:
Door wie werd het laatste album van Steve Earle geproduceerd?
Mail het antwoord naar bieblog@bibliotheekhengelo.nl. De eerste die het juiste antwoord stuurt, wint de kaarten! De winnaar krijgt bericht, de rest niet... Enfin, je weet hoe dat gaat. Succes!
En tot ziens op de 12e natuurlijk.

Nog meer voordeel
En lukt het allemaal niet op de 12e, dan is er nog een mooi alternatief: Mary Gauthier op 14 oktober in Metropool. Op vertoon van je ledenpas van Bibliotheek Hengelo krijg je €5,- korting op de toegangsprijs!



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus
Steve Earle in onze catalogus

maandag 3 oktober 2011

James Herriot: All creatures great and small

Het is weer James Herriot tijd! Zo eens per jaar (meestal in de herfst) krijg ik zware behoefte aan de serie Alle creatures great and small. Waarom? Tja, meerdere redenen: het is een echte feel good serie, het is voor mij jeugdsentiment (voor het eerst uitgezonden eind jaren zeventig) en het speelt zich af in de prachtige Yorkshire Dales, een van de mooiste streken van Engeland. We hadden deze klassieker nog niet in onze collectie maar nu heeft Bibliotheek Hengelo de serie (eindelijk) op dvd. Het zijn de series 1 en 2 met in totaal 24 afleveringen: dat is 22,5 uur James Herriot. Goed tegen elke herfst- of winterdepressie!

Voor de mensen die James Herriot nog niet kennen: De jonge, onervaren Schot James Herriot krijgt eind jaren dertig na zijn afstuderen een baan als dierenarts in het plaatje Darrowby in Yorkshire. Al snel ontdekt hij dat hij nog veel moet leren wil hij met evenveel respect behandeld worden als de oprichter van de praktijk, Siegfried Farnon. Terwijl hij worstelt met het plaatselijke dialect, achterdochtige klanten en een diep geworteld bijgeloof krijgt hij ook nog te maken met de ruzies tussen Siegfried en zijn jongere broer Tristran. Al gauw wordt James verliefd op de boerendochter Helen maar deze romance verloopt niet echt soepeltjes. Alles is losjes gebaseerd op de echte ervaringen van dierenarts James Alfred Wright die onder pseudoniem van James Herriot een aantal boeken schreef. 

Dus al je James Herriot nog niet kent dan kijken en als je James Herriot wel kent dan weer opnieuw kijken! Hieronder nog even het lekkere intro muziekje: taaa ta ta...



Reserveer de DVD James Herriot in onze catalogus

zaterdag 1 oktober 2011

In memoriam: Hella Haasse - Ik besta in wat ik schrijf

In 2006, bij de allereerste aftrap van Nederland leest in heb ik Hella Haasse persoonlijk ontmoet en even met haar gesproken. Ik was onder de indruk van haar bijzonder vriendelijke en ook charmante uitstraling. En nog meer haar schaterende lach die ik helemaal niet verwachtte bij haar.
In 2009 werd haar romandebuut uit 1948, Oeroeg gekozen voor Nederland Leest.
Donderdag is ze overleden op 93 jarige leeftijd. Ter gelegenheid van haar negentigste verjaardag verscheen het gevarieerde fotoboek Ik besta in wat ik schrijf.

Van de achterflap
Ik besta in wat ik schrijf is een uniek album dat het leven en het werk van Hella S. Haasse in beeld brengt. In haar autobiografische boeken laat Hella S. Haasse veel van zichzelf zien niet omdat ze iedereen een blik in haar privé-leven gunt, maar omdat ze wil tonen welke kernelementen in haar verbeelding, en dus in haar werk, altijd weer een rol spelen. Om die reden is ook Ik besta in wat ik schrijf gemaakt. Het volgt de schrijfster in beeld en in tekstcitaten vanaf haar vroegste jeugd in Nederlands-Indië tot aan de viering van haar negentigste verjaardag in 2008. We zien foto s van haar familie en gezin, van haar optreden als schrijfster bij lezingen en bij de prijzen die ze in ontvangst nam, maar ook: afbeeldingen van manuscripten, historische bronnen en omslagen van eerste drukken. Patricia de Groot, redacteur van Hella S. Haasse, selecteerde de foto s en citaten, en schreef er begeleidende teksten bij.

De titel van dit boek is gebaseerd op het feit dat Hella Haasse waarnemen, ervaringen die ze met zich meedraagt onder woorden brengen, samenhang aanbrengen in haar observaties, als de voornaamste taak van een schrijver beschouwde.
Het is een uitspraak van haar die dan ook steeds terugkomt in interviews: 'Ik besta pas als ik iets heb gedaan met wat ik waarneem'. Ze ging daarmee door zolang haar gezondheid het toeliet. Haar oeuvre was nooit 'af'. Schrijven was haar manier van leven; schrijvend verstond zij zich met de wereld.

Haar overlijden wordt door Karel Nooitgedacht op poëtische wijze verwoordt: "Helaas Heengegaan. Het allitereert wel mooi, maar stemt tot verdriet".



Reserveer Ik besta in wat ik schrijf in onze catalogus

donderdag 29 september 2011

In Memoriam: Harry Muskee

foto: ANP
Deze week is Cuby overleden. Tragisch nieuws voor bluesminnend Nederland. Harry Muskee was natuurlijk meer dan Cuby alleen; maar zal altijd vooral in één adem genoemd worden met de eerste echte Nederlandse bluesband: Cuby & The Blizzards.

Nou ben ik zelf te jong om mee te kunnen praten over het begin van deze band, over de hoogtijdagen en over de impact op de Nederlandse muziek. Maar ik werd er wel door gegrepen.
Op de radio hoorde ik vrij toevallig een keer 'Window Of My Eyes'. Prachtig was dat... Herman Brood op piano, en een 'drijvende' gitaarsolo van Eelco Gelling. Daar wilde ik dus meer van weten en vooral meer van horen.
John Lee Hooker’s Hobo Blues zou op het repertoire komen van de band waarmee Harry Muskee legendarisch ging worden. Als jonge corrector bij de Drentsche en Asser Courant leerde hij een leerling fotograaf kennen die goed gitaar kon spelen: Eelco Gelling. In de Rocking Strings speelden ze het werk van Elvis Presley, de Shadows en de jonge Rolling Stones na, maar dat zinde Muskee niet. Muskee wilde eigen Drentse blues gaan maken. Bij Gelling stroomde die stijl zo uit de vingers. Ze hadden een opvallende naam nodig. Voor zichzelf verengelste Harry de naam van de hond van de buren: Koebie. In het Engelse woordenboek prikten ze de naam voor een hevige winterstorm met felle kou. Het was 1965, het beginjaar van Cuby + Blizzards. (NOS.nl)
Nooit geweten dat de bandnaam afgeleid werd van de hond van de buren..
Ik ging 2e-hands LP's kopen: 'Desolation' (het debuut uit 1966) en een album vol ballads. En die draaide ik dan, destijds op mijn studentenkamer in Leeuwarden. In een straat, of steeg eigenlijk, die wat mij betreft helemaal paste bij de muziek: verlaten, grijs en melancholisch.
Later zag ik Cuby pas voor het eerst live. En, hoe vervelend het ook is om te melden, de 'betovering' werd een beetje verbroken. Ik zag niet de man die achterna gezeten werd door de duivel, of die de klaagzang tot vak wist te verheffen. Ik miste eigenlijk de bezieling die ik verwacht had, het leek zo ongeïnspireerd, zo plichtmatig.
Maar ondanks dat bleef ik bewondering houden voor de vasthoudendheid aan de blues, aan het eigen geluid.
Een geluid dat we helaas niet meer horen.
Cuby is dood, lang leve Cuby...



Follow me on Spotify

Cuby & The Blizzards in onze catalogus

Teken het condoleanceregister

maandag 26 september 2011

De woorden van Wilders

Wees niet bang, dit wordt geen politiek betoog. Maar we proberen met dit bieblog ook de actualiteit wat te volgen en het is gek, dan schiet me plotseling dit leuke boekje van Jan Kuitenbrouwer te binnen: De woorden van Wilders & hoe ze werken. Ik heb het weer eens van de plank gepakt en doorgebladerd. Zo actueel.

Kuitenbrouwer is een taalkundige. Hij luistert naar wat mensen zeggen en kan uitleggen waarom dat met andere mensen doet wat het doet. En we weten uit de geschiedenis: een succesvol politicus is een succesvol taalgebruiker. Nou kun je van de heer Wilders vinden wat je wilt, je kunt hem niet beschuldigen van zwijgend aan de kantlijn staan. Dit is iemand met een verdraaid 'slim' taalgebruik.

Kuitenbrouwer beschrijft kort maar krachtig de retorische technieken die Geert Wilders in zijn betogen toepast. Metaforen, anaforen, herhaling, de overtreffendste trap en nog veel meer. Met allemaal bekende voorbeelden uit de laatste jaren toont hij aan hoe Wilders die emoties in de onderbuik weet te raken of een debat weet te 'framen'. En dat maakt pijnlijk duidelijk hoe hij met z'n eigen vocabulaire z'n eigen werkelijkheid weet te creëren.

Achterin staat een prachtig lexicon van Wilders' bijzondere woorden. Dit boekje is al meer dan een jaar oud. Sommige woorden hoor je nauwelijks meer, maar wat zouden we er alweer veel aan toe kunnen voegen. En eerlijk is eerlijk, ik vind het allemaal ook nog wel verdomd knap. Als het niet zoveel schade zou aanrichten zou je hem er bijna een soort van pluim voor geven. Maar nee, dan denk ik gelijk: doe effe normaal man.

Reserveer nu in onze catalogus.

vrijdag 23 september 2011

R.E.M.

R.E.M. stopt er mee. Het nieuws kwam deze week en hield behoorlijk wat mensen en media bezig. Het duurde bij mij even voor ik er achter kwam wat het met me deed. Ik ben, eerlijk gezegd, nooit een echte fan geweest. Maar op de een of andere manier zijn er nummers die direct herinneringen oproepen. Aan een tijdsbeeld bijvoorbeeld. Of aan schoonmaakwerk.
Dat laatste komt omdat ik ten tijde van 'Losing my religion' tijdelijk schoonmaakwerk deed en het nummer dagelijks wel een keer of vijf voorbij hoorde komen.
O ja, nog zo'n herinnering: er was een comedyserie waarbij een nummer van R.E.M. als titelsong werd gebruikt: 'It's the end of the world as we know it'. Maar hoe heette die serie ook alweer?
Dus toch, fan of niet, lijkt het er op dat iedereen er wel iets van kent of herkent. Onlangs verscheen nog een nieuw album, 'Collapse Into Now'. Fraaie popplaat, veelzijzig en niks mis mee. Maar ik merk wel dat vrijwel iedereen het nu heeft over de oudere platen. Kennelijk hebben die een diepere indruk achtergelaten.
Waar ik wel benieuwd naar ben, is hoe dit nieuws ervaren wordt door onze bloglezers. Zijn er verstokte fans die huilend thuiszitten? Aan welk nummer kleven de beste herinneringen?
Laat het weten in een reactie op dit bericht!
En natuurlijk ook als je weet welke comedyserie ik bedoel... ;-)
En laat ik maar eindigen met het nummer waar ik het singeltje nog van heb:



(Hoewel de versie met de muppets ook erg leuk is...)

Follow me on Spotify

Reserveer 'Collapse Into Now' in onze catalogus
Reserveer een verzamelalbum in onze catalogus

woensdag 21 september 2011

De meesterproef : een master Hugh-mysterie

Het ideaal van Master Hugh is mensen te genezen. Maar wanneer bij het kasteel van Lord Gilbert een aantal botten wordt gevonden,krijgt de jonge arts een heel andere opdracht: de toedracht van dit mysterie te achterhalen.
'De meesterproef' is het eerste deel uit een serie over Master Hugh. Als je het thema van 'De maand van het spannende boek' nog even terugpakt dan hebben we er hier weer één! Misdaad door de eeuwen heen en wel in de middeleeuwen in Groot-Brittannië.

Wat heb ik genoten van dit boek. Mel Starr laat ons, met de nodige zelfspot en zelfreflectie, kijken door de ogen van Hugh. Eigenlijk is Hugh chirugijn. Hij heeft zijn opleiding onder andere in Frankrijk genoten en door zijn intelligentie is hij soms in staat tijdens het uitoefenen van zijn werk voor die tijd alternatieve methodes toe te passen. Door zijn prestaties valt hij al snel op bij Lord Gilbert die hem een functie aanbiedt binnen zijn kasteelmuren.

In tegenstelling tot wat je zou verwachten is Mel Starr geen Brit, maar een Amerikaan. Alles in het boek ademt zo'n heerlijke, Britse detective sfeer. Daarnaast krijg je als toetje ook nog eens inzicht in de middeleeuwese artsenpraktijk.

Gelukkig heb ik gezien dat in het engels inmiddels vier delen zijn verschenen.

Reserveer de meesterproef in onze catalogus

maandag 19 september 2011

Jaap Scholten: Kameraad Baron


Soms komt de geschiedenis zo dichtbij, dat je er zelf onderdeel van uitmaakt. Lezend in Kameraad Baron van Jaap Scholten kwam ik terecht in de wereld van de Transsylvaanse adel. Niet de meest vrolijke geschiedenis: de wereld van Ceausescu, dictatuur, strafkampen en vergaande glorie. Wel geschiedenis die ik zelf ook deels heb meegemaakt, denk aan de val van de muur in Berlijn en de executie van Ceausescu. Dit boek vertelt niet alleen over de val en de voorzichtige wederopstanding van de Hongaarse en Roemeense adel. Maar ook over de belangrijke rol die de adel heeft gespeeld en weer speelt in de cultuur van Hongarije en Roemenië.

Na WOII stonden Hongarije en Roemenië onder zware controle van communistisch Rusland. Voor die tijd speelden adellijke families een belangrijke rol in de politiek, cultuur en welvaart van beide landen. Maar met de komst van het communisme werd deze adel (net zoals geestelijken en wetenschappers) bestempeld als staatsgevaarlijk. Op een nacht in maart 1949 haalde de politie vervolgens alle adel uit hun huizen. Ze werden afgevoerd naar strafkampen of moesten gaan wonen in kelders en mochten hun stad niet meer verlaten. Hun kinderen mochten geen opleiding volgen en al hun bezittingen waren ze kwijt. Alleen de meest lage baantjes waren voor hen weggelegd. Zo werd een gravin een schoonmaakster en werkte de meeste graven en baronnen als fabrieksarbeider of schoorsteenveger.

Scholten bezocht vlak na de val van het IJzeren Gordijn Hongarije en Roemenië en raakte gefascineerd door deze landen. Twintig jaar later gaat hij opzoek naar de verhalen van de graven, gravinnen, baronnen en baronessen. Hij bezocht hun uitgebrande kastelen en vervallen landgoederen. Hij gaat opzoek naar hun kelders en zolders. Maar hij zoekt vooral antwoord op de vraag: hoe heeft de adel zich staande gehouden tijdens de dictatuur en wat is er anno 2010 nog van over?

Wat Scholten terugvindt is de jonge generatie adel. Men probeert landgoederen en kastelen terug te krijgen. Verder willen de jongeren iets te betekenen voor hun land en voor hun dorp. Scholten bezoekt de 30-jarige Farkas baron Banffy de Losoncz. Hij is teruggegaan naar het landhuis van zijn grootvader en probeert het weer op te bouwen. Tegelijkertijd wil hij jongeren uit zijn dorp interesseren voor de Roemeense cultuur. Want zowel Roemenië als Hongarije zijn tijdens het communisme alles kwijtgeraakt. Er is weinig gevoel meer voor ethiek of moraal. Er is veel corruptie en het recht van de sterkste geldt nog steeds. Leden van de vroegere Securitate zitten nog op de beste posities. En zowel Roemenië als Hongarije lopen ver achter bij andere EU-lidstaten.

Scholten laat in Kameraad Baron zien dat het mogelijk is een land totaal te vernietigen. In Roemenië en Hongarije bracht het communisme alleen maar angst, betonnen flats en armoede. Maar hij geeft ook de hoop dat een cultuur weer opgebouwd kan worden en dat er altijd mensen zijn die met moed en doorzettingsvermogen iets van het leven willen maken. Kameraad Baron is genomineerd voor de Libris Geschiedenis Prijs 2011.

zondag 18 september 2011

Neem nooit afscheid - Doug Magee

Van de achterflap
Misschien nog moeilijker dan je kind voor het eerst naar school brengen, is het voor het eerst alleen op vakantie laten gaan. Lena Trainor heeft net met pijn in haar hart haar dochter Sarah op de bus naar zomerkamp gezet, als er een tweede bus arriveert om de kinderen op te halen. Niemand blijkt iets te weten van de eerste bus…..



Een afschuwelijk gegeven dat een niet meer weg te leggen boek oplevert: Neem nooit afscheid van Doug Magee. Je wordt heel snel meegesleurd in het verhaal. Wissellende verhaallijnen en speculaties zorgen dat je steeds weer op het verkeerde been wordt gezet. Net als je denkt dat je weet hoe de vork in de steel zit, dient de volgende wending zich weer aan en blijf je maar doorlezen.

Magee schrijft zo beeldend dat je de wilde natuur van de Adirondack Mountains helemaal voor je ziet. Want daar zijn de kinderen met de ontvoerder die op hen past tot het losgeld is betaald. Als de ontvoerder aan een hartaanval overlijdt, hebben ze een probleem. Ze moeten de bewoonde wereld bereiken voordat ze uitgehongerd zijn of door beren worden aangevallen.
Ondertussen worden de ouders van de vier kinderen steeds wanhopiger. Er ontstaan spanningen tussen de echtparen, huwelijksproblemen, een maîtresse met dubieuze opmerkingen en ouders die elkaar verdacht proberen te maken.
De angsten van de kinderen en ouders weet Magee bijzonder goed te verwoorden.

Mooi vond ik ook dat Magee de titel van zijn boek zo duidelijk uit legt, dat je na het lezen van dit boek je vanzelf afvraagt op welke manier je zelf onlangs afscheid hebt genomen van mensen.

En het einde….. ijzersterk en onverwacht.

Reserveer in onze catalogus

vrijdag 16 september 2011

U2 - Under A Blood Red Sky

Voor mij begon het hiermee. Ik kende U2 niet zo goed, maar wist dat vele klasgenoten dit tot dé band hadden verkozen. "Doe me dan eens wat nummers op een bandje", zei ik toen tegen een van mijn vrienden. Ja, een bandje. Niks mis mee hoor, was heel gewoon.
En dat bandje kreeg ik.

Hij had nog wat moeite gedaan door er nummers op te zetten die 'ik wel mooi zou vinden'. Dat bleken dus de wat tragere, rustige nummers te zijn. Maar ik werd pas echt enthousiast bij het horen van 'The Electric Co', live...


En. zoals gezegd, toen begon het. Het in de gaten houden, het verzamelen (vooral om de B-kantjes van singeltjes), en uiteindelijk de concertbezoeken.
'Under A Blood Red Sky' is dus voor mij zo'n popklassieker. Een album dat wat mij betreft nog steeds overeind staat en blijft boeien. Misschien nog wel meer dan het multi-mediale spektakel waarmee de band in latere jaren de wereld over trok.
Under A Blood Red Sky bevat opnames van drie verschillende liveoptredens in Red Rocks, Boston en Sankt Goarshausen in Duitsland, op de uitgave staat echter dat het album is opgenomen in Red Rocks. De gelijknamige video-uitgave is echter wel geheel opgenomen in Red Rocks, en dankzij de omgeving aldaar, de regen en het decor kreeg de video veel bekendheid. Rolling Stone Magazine noemt dit optreden een van de vijftig meest invloedrijke gebeurtenissen van de popmuziek. De titel van het album komt van de gelijknamige regel uit New Year's Day van het album War. Het album bevat de beroemde zin This is not a rebelsong, in het begin van Sunday Bloody Sunday. Ook kent het "zeldzame nummers" als Trash, Trampoline and the Party Girl, meestal simpel Party Girl genoemd, een B-side van de single A Celebration, uitgebracht tussen October en War. Ook wordt op Under a Blood Red Sky 11 O'Clock Tick Tock gespeeld. Dit nummer is nooit op album uitgebracht, maar in de begindagen van U2 was dit hun grootste hit en werd vaak twee keer gespeeld per optreden, waaronder één als toegift.(wikipedia)
Nu ik er over schrijf, weet ik ook weer wat ik vanavond op ga zetten, heel luid...



Follow me on Spotify

Reserveer de CD in onze catalogus
Reserveer de DVD in onze catalogus

maandag 12 september 2011

Des hommes et des dieux

Je hebt je hart aan God gegeven. Je leeft om een goed mens te zijn en het goede aan anderen te geven. Je kiest voor een klooster in het Atlasgebergte in Algerije. Je vergroeit met de lokale bevolking. Maar er heerst enkel terrorisme en corruptie. Je werk en je leven worden bedreigd. Er wordt je bescherming aangeboden. Maar je dult geen wapens in een oord van gebed en vrede. Dan draait uiteindelijk alles nog om die ene vraag: blijven of vluchten. Vertrouwen op God, het goede, je geloof, of toegeven aan 'het kwaad' en de mensen verlaten die op je rekenen.

Tegen die achtergrond leefden tot eind jaren 90 zeven Trappisten monniken in Algerije. Ze besloten te blijven. Ze werden uiteindelijk ontvoerd door een groep moslimextremisten en twee maanden gevangen gehouden. Het is onduidelijk wat er in die periode precies is gebeurd, maar ik weet zeker dat zij op enig niveau contact met hun ontvoerders zullen hebben gehad. Helaas overwon het kwaad - of misschien wel de machteloosheid - en werden de monniken alsnog geëxecuteerd.

De bijzondere film Des hommes et des dieux toont de periode voorafgaand aan de ontvoering. Een periode van oplopende spanning, twijfel en onzekerheid, maar ook van een sterk toenemend geloof in elkaar als orde en in God als bevrijder. Je maakt kennis met de charismatische leider Pater Chris­tian, met de aanvoerder van de terroristen die zich op enig moment zelfs door deze Christian laat wegsturen en met de bevolking en lokale bestuurders.

Het rare is dat ik tijdens het beleven van de film niet het meest geraakt was door de film zelf, maar vooral door het feit dat al deze mensen echt hebben bestaan en dat dit echt was gebeurd. De documentaire op de dvd toont beelden van de ware Trappisten en laat mensen aan het woord die hen kenden. Dat maakte het zo voelbaar. Ik heb diep respect voor zoveel geloof en vertrouwen - ondanks hun zichtbare twijfel nu en dan - maar helaas maakt dat de buitenwereld dus soms geen ene snars uit. Daar gelden andere regels.



Reserveer in onze catalogus.