zaterdag 10 september 2011

Ry Cooder - Pull up some dust and sit down

Als Ry Cooder een album maakt, is het altijd iets bijzonders. En dat kan positief én negatief zijn. Sommige albums van de man vind ik persoonlijk echt het aanhoren niet waard (oprechte excuses voor de die-hard fans). Andere platen draai ik grijs. Veel mensen kennen de 'Buena Vista Social Club', een project van Cooder dat enorm populair werd. Zelf geniet ik nog regelmatig van 'Get Rhythm',  een album waarvan ik vooral de titeltrack erg mooi vind.
En nu is er 'Pull Up Some Dust And Sit Down': wel weer een typische Cooder-plaat, met het herkenbare slide-geluid, en met de afwisseling in stijlen. Het is vooral dat laatste wat bij mij altijd een wat dubbel gevoel oplevert. Laat ik het maar eerlijk bekennen: ik heb geloof ik liever een album met nummers die een beetje in dezelfde stijl klinken, in dezelfde hoek zitten. Op deze laatste cd staan mooie nummers, maar ook tracks waarvan ik me echt afvraag of het wel nodig is geweest om ze er bij op te zetten. Ik weet het, er zijn nu al mensen die dit het album van het jaar vinden, maar het wordt nog spannend voor mijn jaarlijstje over 2011...
De Amerikaanse gitarist, zanger en songwriter Ry Cooder maakte al americana toen het woord nog moest worden uitgevonden. Daarnaast weet hij hoe volksmuziek hoort te klinken: levendig en spontaan als straatmuziek. Voor de nummers van Pull Up Some Dust And Sit Down liet Cooder zich inspireren door de Amerikaanse crisis en de turbulentie die dat teweeg bracht op Wall Street. Hij doet dit in nummers die veelal klinken alsof ze afkomstig zijn uit de crisis van de jaren dertig, met hemzelf in de huid van Woody Guthrie en andere protestzangers uit die tijd. Hier openbaart zich ook het probleem met Cooder want hoe integer ook, hij vertolkt pastiches. Dit is vooral te horen in zijn zang die hij op onnatuurlijke wijze aandikt om te klinken als een zanger uit vervlogen tijden. In John Lee Hooker For President imiteert hij zelfs volledig het gitaarspel en de quasi-mompelende voordracht van deze blueslegende. Dat kan hij goed en is bedoeld als oprecht eerbetoon maar doet je tegelijk de tenen krommen. Pull Up Some Dust... kent teveel van dit soort momenten. (Muziekweb/MR)
En dat is dus eigenlijk ook een beetje wat ik bedoel. Nou ja, laat iedereen het maar voor zichzelf bepalen: is het een meesterwerk van een legende, of  zijn we dit over een poosje alweer vergeten?



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus

woensdag 7 september 2011

Kjell Ola Dahl: De vrouw in plastic

Vooruit! Dit is weer zo'n fijne rechttoe-rechtaan detective. Leest als een trein en kan zo verfilmd worden. Je ziet gewoon de personages voor je; de verhoudingen binnen het rechercheteam en de verschillende lijntjes die ontrafeld dienen te worden voordat de moord is opgelost.

Kjell Ola Dahl is een Noorse schrijver die eerst psycholoog en leraar was voordat hij zich volledig op het schrijven richtte. Grappig, dat je dat zo vaak ziet: een psycholoog die gaat schrijven en dan vooral detectives en thrillers.

'De vrouw in plastic' is Veronika Undset en toevallig of niet, inspecteur Frank Frolich had haar net de afgelopen dagen een aantal keren ontmoet. De lijntjes die Frank en zijn chef Gunnarstranda (niet bepaald elkaars dikste vrienden) moeten onderzoeken zijn de onder andere de bende van Kadir Zahid, de verdwijning van de Ugandese Rosalin M'Taya, de moord op Sivert Almeli en daarbij wordt Frank ook nog geconfronteerd met zijn verleden door een ontmoeting, na vele jaren, met zijn oude schoolvriend Karl Anders. En niet alles loopt even goed af...

Reserveer 'De vrouw in platic' in onze catalogus

zaterdag 3 september 2011

Val der titanen - Ken Follett

Sinds ik, inmiddels alweer jaren geleden, zijn boek De kathedraal heb gelezen ben ik grote fan van de boeken van Kenn Follet. Hij weet in zijn boeken steeds weer op heldere en duidelijke wijze een realistisch beeld te geven van historische gebeurtenissen. Ook al dankzij zijn fantastische kennis over politiek en vele andere vakgebieden. En Val der titanen bleek weer zo'n niet weg te leggen boek te zijn van bijna 1000 bladzijden.

Van de achterflap
In 1911 verandert de wereld voorgoed. Arbeiders laten zich niet langer onderdrukken, vrouwen eisen hun rechten op, de rijke aristocratie kan haar macht niet langer handhaven. En overal fluisteren diplomaten elkaar woorden in die het lot van miljoenen mensen over de hele wereld zullen veranderen. Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog proberen acht mensen hun weg in deze roerige wereld te vinden: Gus Dewar, rechterhand van de Amerikaanse president; Lev en Grigori Pesjkov, twee arme Russische broers op zoek naar een beter leven; mijnwerker Billy Williams en zijn ambitieuze zus Ethel, huishoudster van de vermogende graaf Fitzherbert; de vrijzinnige lady Maud en haar geliefde, de Duitse diplomaat Walter von Ulrich. Terwijl hun levens elkaar kruisen, dragen deze mensen ieder op hun eigen manier bij aan een titanenstrijd die zijn weerga niet kent…

Val der titanen maakt weer eens heel duidelijk hoe besluiten die genomen worden door wereldleiders een enorme impact kunnen hebben op het leven van gewone mensen. En waarvan zelfs het lot van een gehele bevolking afhangt. Het is een gigantisch roman over de Eerste Wereldoorlog, boeiend van begin tot eind.
Ook al omdat je wilt weten hoe het leven van deze mensen verder gaat. Het liet mij niet meer los.....

Reserveer De kathedraal in onze catalogus
Reserveer Val der titanen in onze catalogus

donderdag 1 september 2011

Gillian Welch - The Harrow & The Harvest

Een fiks aantal jaren geleden maakte een kennis mij attent op de prachtige americana-stem van Gillian Welch. Ik ben gaan luisteren en kon het niet anders dan het met hem eens zijn. Een stem gemaakt voor de heerlijke melancholische treurnis waar ik (muzikaal gezien althans) van hou. Kort geleden verscheen voor het eerst sinds jaren een nieuw album van deze zangeres: 'The Harrow & The Harvest'.
Naast een paar losse nummers, verscheen er na Soul Journey (2003) niets meer van Gillian Welch. Dat terwijl de Amerikaanse rootszangeres net was doorgebroken bij het grote publiek, dankzij de soundtrack van 'O Brother Where Art Thou?' (2000). De ogen van de massa zijn ruim tien jaar na dat succes niet meer op haar gericht. Aandacht vanuit de folkhoek is er des te meer. Het verschijnen van haar vijfde plaat The Harrow & The Harvest is daar met veel gejuich ontvangen, alsof de tijd heeft stilgestaan. Welch pakt de draad inderdaad weer op alsof ze hem nooit heeft losgelaten. Zo is op dit schijfje ook haar vroegere partner Dave Rawlings weer te horen. Hij schreef aan alle nummers mee en staat ook prominent op de hoes van de plaat. De band die Rawlings en Welch hebben is bijzonder. Naar eigen zeggen maken ze muziek met een enkele ziel, gecombineerd uit hun afzonderlijke geesten. Zweverig? Geenszins; hun harmonieën klinken even sprankelend als natuurlijk. Het ligt er nooit dik bovenop, waardoor de southern folk net zo eenvoudig blijft als het leven op het platteland van het zuiden van de Verenigde Staten zelf. Het lange wachten is beloond. (Muziekweb)
Het is een prachtig album geworden. Mooie liedjes die je echt meenemen naar andere oorden, situaties en mensen. Portretjes eigenlijk, sfeervol en sober opgenomen.
Ook een prachtige albumhoes trouwens. En hoewel ik vaak een muzikaal filmpje bij een bericht plaats, kan ik het deze keer niet laten om daar van af te wijken. Kijk hieronder hoe de artieste een tip geeft om er voor te zorgen dat je cd-hoesje er nóg authentieker uitziet.



Op 7 november staat Gillian Welch in Paradiso; de kaartverkoop start aanstaande zaterdag. U weet wat u te doen staat!

Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus

maandag 29 augustus 2011

Mantra's hummen met de Tibetaanse Gyuto monniken


In mijn zoektocht naar mooie en toegankelijke mantra's tipte iemand me om iets uit te zoeken van Deva Premal: een van oorsprong Duitse zangeres, die zich - samen met haar partner - heeft toegelegd op het chanten van mantra's. Prima, maar zij heeft wel heel veel cd's gemaakt, waar begin je dan? Nou, aan het einde bijvoorbeeld. Want haar laatste cd bevat een project dat ze deed samen met de beroemde Tibetaanse Gyuto monniken.

Een mantra alleen is op zich niet zo spannend. De tekst is kort en wordt in principe 108 keer herhaald. Waarmee je het 'gebed' al zingend door je lijf, geest en ziel laat stromen. En dat kan verhelderend, verlichtend of zelfs helend werken. Net wat je er zelf van maakt en mee doet.

Maar in combinatie met die bijzondere zangtechniek van deze monniken krijgen de mantra's een unieke vibratie. Die voel je in je onderbuik, of je nu meezingt of niet. Als je het aandurft luister dan maar eens naar onderstaande fragmenten en laat je in vogelvlucht door de cd leiden.




Achteraf zag ik dat de titel van de cd luidt: Tibetaanse mantra's voor turbulente tijden. Volgens mij is zelfs daar wel een mooie mantra van te maken, er zit in ieder geval wel een lekkere cadans in. Ik moet toegeven, ik chant ze nog niet uit volle borst mee. Maar ik heb de cd inmiddels wel vaak aangezet: tijdens de afwas, liggend op de bank, werkend aan een bieblog, na een workout. En het werkt, de innerlijke turbulentie zwakt af tot een fijn kabbelend beekje. Goeie tip dus! Bedankt.

Reserveer in onze catalogus.

vrijdag 26 augustus 2011

Hjorth Rosenfeldt - Wat Verborgen Is

'Stieg Larsson creëerde Mikael Blomqvist, Henning Mankell maakte Wallander onsterfelijk. Maak nu kennis met Sebastian Bergman.'

Dat klinkt veelbelovend. En ik kan niet anders zeggen dan dat het de spijker op zijn kop is. De Scandinavische misdaadliteratuur blijft ongekend populair, en hoe meer er verschijnt, hoe meer ik geneigd ben om het koren van het kaf te scheiden.
Gelukkig verschijnt er dus af en toe een nieuw noords juweeltje, en 'Wat Verborgen Is' van Hjorth Rosenfeldt is er één van.
Het gaat hier om een schrijversduo: Hans Rosenfeldt is acteur, toneelschrijver en presentator; Michael Hjorth is mede-eigenaar van een Zweedse productiemaatschappij voor televisie, film en theater. Samen leveren ze het eerste deel af van wat nu al 'De Bergmankronieken' wordt genoemd.
Het lichaam van de zestienjarige Roger wordt gevonden in een moerassig gebied. Hij lijkt omgebracht met messteken, maar nader onderzoek toont aan dat de kogel die hem doodde is weggesneden. Het spoor leidt naar het elitaire Palmlöv College, een school die eigenlijk veel te duur was voor de jongen. Een oude vriend vraagt psycholoog Sebastian Bergman om hulp bij het onderzoek, maar Bergman heeft zelf al genoeg zorgen. Hij moet de erfenis van zijn moeder afwikkelen en stuit daarbij op brieven die hij nooit had mogen lezen.
Sebastian Bergman doet mij denken aan Dr. House (daar is 'ie weer): met eenzelfde lompheid, sarcasme en intelligentie worstelt hij zich door het dagelijks leven. Ook de andere karakters in het boek zijn fraai en herkenbaar beschreven. Je ziet ze voor je, aan het eind van het boek meen je ze zelfs te kennen.
Het is de combinatie van geloofwaardige hoofdpersonen, mooie sfeerbeschrijvingen en de aanhoudende spanning die er voor zorgen dat je dit boek niet aan de kant legt.

Het enige minpuntje: wie is er verantwoordelijk voor de cover van de Nederlandse uitgave? Mensen die op basis daarvan het boek uit de schappen halen, raken wellicht een beetje vertwijfeld. De foto kan ik niet rijmen met het verhaal; het verbeeldt in ieder geval niet een scene. Vreemd!

Verplicht leesvoer voor iedereen die van dit genre houdt!
Helaas moeten we nog tot 2012 wachten tot het tweede deel in de serie verschijnt. Ik ben nu al blij dat het niet bij voorbaat slechts een trilogie betreft. Meer, meer, meer!

Reserveer in onze catalogus

woensdag 24 augustus 2011

De laatste brief


'Wat vinden jullie van een cheffin van een postkantoor die besluit de post niet te bezorgen?'vroeg ik. [..] Ik keek toe hoe de vraag bezonk. Post; echte met de hand geschreven brieven, die niet werden bezorgd maar achterovergedrukt. Wat een giller! Dan kon er echt van alles gebeuren. Huwelijken konden op de klippen lopen. Of helemaal niet voltrokken worden! [...]
'Wacht eens even', zei een van de mannen. Ís het echt gebeurd?'
'Jazeker.'
'Dan is het afgrijselijk', merkte de eerste vrouw op. Áls het echt waar is, dan is het gruwelijk en ...'
'Illegaal.'De gastheer stak zijn hand uit en vulde haar glas bij.
'Wanneer heeft dit zich afgespeeld?'
'In 1941.'
'Toen?' Nu was de gastheer geschokt. Ik knikte. Hierdoor was de kwestie op de een of andere manier serieuzer geworden. Tegenwoordig blijft een dwaling niet lang onopgemerkt. Iemand kan de telefoon pakken en bellen. Je hebt e-mail en fax. Maar in die tijd was een brief vaak de enige manier om nieuuws over te brengen.
 'De laatste brief' is het verhaal over drie jonge vrouwen aan het begin van de Tweede Wereldoorlog die zijdelings bij elkaar betrokken raken. Het speelt zich deels af in een naief dorp in Amerika en deels in het door oorlog geteisterde Europa. Enerzijds verhaalt Sarah Blake over het leven van alledag dat gewoon doorgaat en anderzijds over het leven van mensen die er het ene moment nog zijn en het volgende moment voorgoed zijn verdwenen.

De levens van deze vrouwen worden elk vanuit hun eigen perspectief verteld. Daar heb je Iris, de cheffin van het postkantoor in het kleine dorpje Franklin, in de buurt van Boston aan de Atlantische kust. Daar komt ook Emma wonen als vrouw van de dokter. Verder is er Frankie die als oorlogsverslaggeefster naar Europa wordt gestuurd om de 'verhalen van de mensen' te vertellen. Het zijn met name deze aangrijpende verhalen die zoveel indruk maken. En vervolgens: wat gebeurt er met de delen aan de rand van het verhaal? Wat gebeurt er na het deel dat ons verteld wordt? Wat gebeurt er als je als verslaggeefster het verhaal vertelt over je buurjongetje dat na een luchtaanval in Londen ontdekt dat zijn huis er niet meer staat en dat zijn moeder is gedood? Hoe gaat het leven van deze jongen verder? Dat komen we nooit te weten, zoals we zo vaak moeten gissen naar verhalen achter de verhalen.

Minstens zo indrukwekkend is het opnameapparaat dat Frankie meezeult door Europa en waarop zij de stemmen vangt van mensen waarvan we niet weten wat er mee gaat gebeuren en waarmee ze wanhopig probeert de Amerikanen aan de andere kant van de oceaan wakker te schudden. Het zijn vooral Joodse vluchtelingen die in het begin van de oorlog nog niet gevangengezet werden, maar wel van huis en haard verdreven werden en maar moesten zien waar ze terechtkonden en dat hopelijk voordat hun uitreisvisum was verlopen.

Je moet het gelezen hebben!

Reserveer 'De laatste brief' in onze catalogus

maandag 22 augustus 2011

Jonge ondernemers!

In het boek Jonge ondernemers! van John van Schagen komen "achttien goed boerende jonkies, samen goed voor miljoenen euro's omzet" aan het woord. Het zijn stuk voor stuk inspirerende verhalen van jonge ondernemers die vertellen hoe ze begonnen met hun business. En met jong bedoel ik ook jong: sommigen begonnen al op de basisschool! Een terugkomend item is het moeizame inschrijven bij de Kamer van Koophandel: "Jongeman, weet je moeder wel dat je hier bent?"

Alle ondernemers komen in een eigen hoofdstuk aan het woord en vertellen hun ervaringen met het starten van hun eigen bedrijf. Ze geven tips over wat je wel en niet moet doen en vertellen ook openhartig waar ze fouten hebben gemaakt. Ook interessant is het ontstaan van het "Gouden idee". Opvallend in de verhalen is dat goede ideeën vaak niet zo heel ingewikkeld zijn en ontstaan door goed op te letten en kansen te herkennen. Bijvoorbeeld de succesvolle internet ondernemer Ben Woldring die op 13 jarige leeftijd als eerste een vergelijkingssite voor beltarieven lanceerde (Bellen.com). Grappig is dat hij bij de bibliotheek het boek "HTML in 20 stappen" leende waarmee hij de website heeft gebouwd. Een boek waarvan hij zelf zegt dat het zijn leven definitief veranderde.

Tussen verhalen door staan in Jonge ondernemers! nog tips, citaten en succesverhalen van andere ondernemers die jong zijn begonnen zoals Richard Branson (Virgin), Mark Zuckerberg (Facebook) en Reinout Oerlemans (Eyeworks). Het is een leuk en voor aankomende ondernemers een zeer inspirerend boek!  

Reserveer Jonge ondernemers in onze catalogus

zondag 21 augustus 2011

Zo lang er leven is & is er hoop - Renate Dorrestein

Niet één maar twee romans deze keer. Zolang er leven is en is er hoop gaan over één en dezelfde baby en zijn samengebracht in één boek.

Zolang er leven is gaat over een baby, die gestolen wordt tijdens een picknick van bevriende stellen. Als het plotseling gaat regenen, vertrekt iedereen overhaast en in de veronderstelling dat een ander de baby wel meeneemt. De baby wordt na twee maanden in blakende welstand teruggebracht. Maar het blijft onduidelijk, wat er is gebeurd.

Zo onduidelijk dat Renate Dorrestein steeds mail bleef krijgen van haar lezers over de onbekende babyontvoerder ook al vertelde ze elke keer weer dat haar boek gaat over de ondraaglijke onzekerheid, als een naaste wordt vermist. En niet bedoeld is als een "plot".
Jaren later, op vakantie op Terschelling, zag Dorrestein een jonge vrouw met downsyndroom, die met de baby van haar zus rondliep. Ze besefte dat dit deze vrouw waarschijnlijk nooit kinderen zou krijgen. En toen wist Dorrestein door wie baby Babette ontvoerd zou kunnen zijn.

In is er hoop leren we Igor kennen. Hij woont bij zijn oma Nettie, 's avonds kijken ze op de bank televisie totdat ze naar bed gaan. Overdag werkt Igor in een sociale werkplaats waar hij stacaravans monteert. Zijn overzichtelijk leventje verandert als hij het dakloze meisje Lisa ontmoet en ze samen een baby vinden om wie niemand zich lijkt te bekommeren. Oma Nettie denkt dat de baby van Lisa is en neemt hen in huis. Igor en Lisa spelen een tijd lang vadertje en moedertje onder Netties vleugels. Maar hoelang zal dit ongewone huishouden een gelukkig leven beschoren zijn?

Met veel warmte en humor schrijft Dorrestein over het leven van Igor op de sociale werkplaats en thuis bij zijn oma. Ze geeft een mooi beeld van de gedachtewereld van mensen met een beperking, en de grote en kleine tobberijen van hun verzorgers. En besef je ook hoe belangrijk een beschutte werkplek voor mensen met een beperking is.
Dorrestein heeft overigens voor deze mensen een mooi woord: ‘kleinwijs’. Zo noemde haar de oma de ongetrouwde oom Fons van Renate Dorrestein die bij haar oma in huis woonde.

Beide boeken vind ik typische “Dorresteins”: alles kan zomaar ineens verstoord worden door puur toeval of noodlot. En dat dan al het vanzelfsprekende ineens niet meer zo vanzelfsprekend is.

Maar ehhh….. hoe zou het nu eigenlijk zijn met Igor en zijn oma?
Zal ik haar dat dan maar eens vragen op 8 september als Renate Dorrestein naar Hengelo komt?

Reserveer Zolang er leven is & is er hoop in onze catalogus

donderdag 18 augustus 2011

Hugh Laurie - Let Them Talk

Dr. House sings the blues!
Een opvallend album verscheen onlangs: 'Let Them Talk' van de duizendpoot Hugh Laurie. Ik schreef al eens eerder over de serie House, waarvan de nieuwe afleveringen nu weer te zien zijn. Maar Hugh Laurie heeft veel meer in zijn mars. In de serie is ook met enige regelmaat de muzikaliteit van de man te zien. Nu is er de plaat: op zijn 51e debuteert hij als bluesmuzikant.
Nou kun je al snel denken dat dit een auteur is die gebruik maakt van zijn succes (en geld) om privé-dromen waar te maken, waarbij de kwaliteit soms bedenkelijk is. Maar dat is toch echt niet het geval.

Dit is een prachtig album, met topmuzikanten (Allen Toussaint, Irma Thomas, Dr. John en Tom Jones; geproduceerd door Joe Henry), en waar het plezier en de passie vanaf spat.
Een eerbetoon aan traditionals, een heerlijke ontspannen plaat.

Stoppen met de serie House en muzikant worden zit er echter niet in:
"Nee, nee, begrijp me niet verkeerd! Ik kan me niet voorstellen dat dit personage en dit werk me ooit zouden kunnen vervelen. Maar het verschil tussen House en Let Them Talk is dit. Als House het niet goed gedaan had, dan zou de serie stilletjes verdwenen zijn zonder dat iemand het gemerkt had. Maar als het met Let Them Talk niets wordt, weet iedereen dat - wat onprettig zou zijn voor mij. Maar wat maakt het uit? Er gaat een levenslange droom mee in vervulling en ik moet het hebben over het plezier dat me dat doet in plaats van over mijn twijfels. Ik denk nog steeds dat ik elk moment wakker kan worden en besef dat het maar een droom was en dat iemand dan tegen me zegt: 'Kom op, Hugh. Je moet weer gaan acteren. Je bent een waardeloze muzikant'. (NRC Handelsblad, 5 mei 2011)
Van dat laatste is geen enkele sprake: Laurie zingt en speelt alsof hij nooit anders gedaan heeft en met een natuurlijke flair.
Topplaat!

maandag 15 augustus 2011

Eindelijk buiten

Ik vind de titel wel toepasselijk, voor zo'n zomer met echt Hollands weer, waarbij je geniet van elk moment dat je (droog) een frisse neus kunt halen: Eindelijk buiten van de Vlaamse filosofe Ann Meskens. De ondertitel zegt genoeg: filosofische stadswandelingen. Meskens houdt van wandelen, het liefst door de stad, haar stad, Mechelen.

De geschiedenis zit vol met filosofen die graag wandelden. Om gedachten op te doen of om ze juist kwijt te raken. De natuur in, weg van het volk of juist door de drukbevolkte straten van de stad, om dicht bij de mensen te zijn. Het levert in alle gevallen dezelfde ervaring op: vanaf de eerste stap stappen ze de oneindige vrijheid van de wandelruimte in.

De stadswandelingen van Meskens leveren een aantal filosofische mijmeringen op, omringd door citaten van de grote filosofen. Mijmeringen over het mondige individu & de zwijgende massa, over stad en platteland, over toerisme, over shoppen, over de kracht van herinneringen.

De kracht van het boek zit voor mij in het slot. Een aanklacht tegen het oorlogsgeweld via een ode aan het Stabat Mater. Een ode aan de ontroostbare moeder die achterblijven na het sterven van haar kind; een naamloze soldaat in een (uitzichtloze) oorlog. Het beroemde gedicht heeft veel componisten geïnspireerd tot het componeren van hun eigen Stabat Mater, waarvan de versie van Pergolesi misschien wel de mooiste is. Meskens geeft in dit essay de ministers en generaals, die hun oorlogsverklaring tekenen, het gezicht van de mensen die het werkelijke gevecht leveren. Een indringende mijmering.

Reserveer in onze catalogus.

woensdag 10 augustus 2011

The Reader

Meer dan 2 jaar geleden schreef Diane over het boek De voorlezer van Bernhard Schlink. Ik zag onlangs de film The Reader, gebaseerd op dit boek. Was Diane lyrisch over het boek, ik ben het over de film.Ik heb het boek niet gelezen, maar het heeft vele prijzen gewonnen en datzelfde geldt voor de film. Dat vind ik knap!

Kate Winslet schittert in de rol van Hanna Schmitz. Vlak na de oorlog ontmoet de jonge Michael Berg haar en er ontstaat een gepassioneerde liefde tussen de 15-jarige jongen en de meer dan twee keer zo oude vrouw. Een belangrijk element in hun relatie vormen de verhalen die Michael Hanna voorleest. Dan verdwijnt Hanna uit het leven van Michael net zo plotseling als ze er in was verschenen.
We zien Michael terug als rechtenstudent. Met een kleine groep volgen ze een rechtzaak tegen een groep kampbewaaksters die beschuldigd worden van een vreselijke misdaad. Hanna blijkt één van deze ex-bewaaksters zijn. Gedurende de rechtszaak, het meest en sterkst imponerende deel uit de film, begint Michael te vermoeden, en dat geldt ook voor de kijker, dat Hanna een ander geheim bewaard waarvoor zij zich nog meer schaamt dan voor de daden waarvoor zij terecht staat.


The Reader Trailer door wallyz75

Kern van het verhaal: hoe moeten we begrijpen wat er in de Tweede Wereldoorlog is gebeurd? En betekent de poging tot begrip, het je verplaatsen in de daders, dat de ernst van hun daden vermindert? Kun je nog van iemand houden van wie je weet wat voor gruwelijks ze op haar geweten heeft? Vragen waarop het antwoord niet eenduidig kan zijn. Schlink schrijft in De voorlezer:
Wat moest en moet mijn generatie, die na de oorlog is opgegroeid, eigenlijk beginnen met de informatie over de verschrikkingen van de vernietiging der joden? We moeten niet denken dat we kunnen begrijpen wat onbegrijpelijk is, mogen niet met elkaar vergelijken wat niet vergeleken kan worden [] Moeten wij alleen maar vol ontzetting, schaamte en schuld tot zwijgen vervallen?

Wat valt er nog te zeggen. Ga vooral kijken en als je liever leest kan dat natuurlijk ook.

Reserveer The reader in onze catalogus

dinsdag 9 augustus 2011

The Big Bang Theory: nerds zijn hot!


In de hilarische Amerikaanse serie The Big Bang Theory draait het om vier nerds: Leonard, Sheldon, Howard en Rajesh en hun buurvrouw Penny. De jongens zijn jonge wetenschappers met een hoog IQ, ze zijn waardeloos in sport, hebben weinig succes bij de vrouwen en hun vrije tijd besteden ze aan computerspelletjes, lezen van stripverhalen en kijken van sciencefictionseries: kortom echte nerds dus. Penny werkt als serveerster en heeft (onsuccesvolle) ambities als actrice. Ze is niet zo slim maar heeft stukken meer sociale vaardigheden. Leonard en Sheldon delen een appartement en Penny woont er tegenover. Dit is zo beetje het uitgangspunt van de succesvolle serie die nu al weer 4 seizoenen loopt en er 3 extra seizoenen bij krijgt.

Ieder karakter heeft zo'n zijn eigenaardigheden: Leonard is nog de "normaalste" van het stel en wordt zwaar verliefd op Penny. Sheldon is de grootste geek van allemaal en zijn neurotisch en lichtelijk autistisch gedrag werkt iedereen zwaar op de zenuwen. Howard woont nog bij zijn moeder en vindt zichzelf nogal handig met vrouwen maar die denken daar duidelijk anders over. Rajesh komt uit India en kan alleen met vrouwen praten als hij dronken is.

Sheldon steelt wel een beetje de show met zijn bizarre gedrag: bekijk het volgende fragment op You Tube waarin hij door middel van een stroomschema vriendschap probeer te sluiten met een collega.

Reserveer The Big Bang Theory seizoen 1 in onze catalogus
Reserveer The Big Bang Theory seizoen 2 in onze catalogus
Reserveer The Big Bang Theory seizoen 3 in onze catalogus